صحنه ( وب لاگ تخصصی تئاتر )
از آدم تا آدم ( خداداد رضایی ) اجرای نمایش منوط به اجازه کتبی از نویسنده خواهد بود صحنه: ( با باز شدن پرده نمايش صداي رعد و برق شنيده مي شود و سپس صداي نامفهوم و تداوم اين صدا تا چند لحظه بگوش مي رسدو سپس پژواك آن در صحنه و در نهايت نوري از گوشه سن نمايش روشن مي شود – همسرايان كه تا آن موقع در ميان تماشاگران بوده اند با موسيقي خود را روي سن نمايش مي رسانند و دستهاي خود را بسوي آسمان دراز مي كنند و به نور خيره مي شوند نجواهاي گنگ صحنه را در بر گرفته است . دو راوي به حركت در مي آيند ) راوي مرد : سراپا كرنش , در هاله أي از تقدس و پرستش بارگاه حضورش را چون نگيني نوراني در ميان داشتيم . راوي زن : هزاران هزار فرشته , هزاران هزار روز بي آنكه آني به غفلت در آئيم , بر آستانش سر سجده داشتيم ( فرشته ها به پشت آرام از پلكان فرود مي آيند راويان بر عكس با لا مي روند ) راوي مرد : در آرامش عدم ’ عرش در تسخير فرشتگان و جهان سرشار از پرستش بود راوي زن : بوديم و بوديم و بر همين مقام هزاران سال , سالياني به بلنداي عرش , اوج بودن را در وجودمان تجربه كرديم راوي مرد : سكوت بود و فضا را نيروي كلمه اداره ميكرد اما كلمه چيزي نبود كه به رويت بيايد نيرويي بود كه قدرت آفرينش داشت راوي زن : كلمه نور بود راوي مرد : كلمه صدا بود همسرايان : كلمه خود خدا بود راوي مرد : تا اينكه روزي , از پس عبادتي دير پاي در سكوتي نامفهوم , آوايي مبهم فضا را شكافت و هستي را به لرزه در آورد راوي زن : نفس در سينه حبس كرديم همسرايان : فرمان بزرگ , روز واقعه ( نوری قوی و ليزری از طرف سن بطرف تماشاگران تا جايی که چشم تماشاگران را آزار می دهد و سپس نور کم کم به خاموشی می رود و پارچه حرير آبی رنگ آهسته از روی کره کنار می رود و زير آن کره زمین هويدا می گردد سپس موسيقی خلقت آغاز می گردد و کره زمين چون گل از هم شکفته شده و حضرت آدم در وسط آن نمايان می گردد ) همسرايان : انسان ؟! راوي مرد : و ما تا آن لحظه هيچكدام نمي دانستيم كه او انسان كيست و براي چه آمده؟ مرد 1 : او كيست ؟ زن 1 : او نيز چون ما فرشته است مرد 2 : اما بياد بياوريد كه ما هيچگاه بر آفرينش هيچ فرشته أي سجده نكرده ايم راوي زن : وما آن دم معماي هستي انسان را پيچيده در هاله أي رمز آلود در برا بر چشممان يافتيم ( افكت وحي با تركيب نور ) همسرايان: ( جلوي صحنه ) خاك ؟ زن2 : بايد بر خاك سجده كنيم مرد3 : آنكه حقايق را بر ما خواهد آموخت ’ از خاك رسته است شيطان : هرگز …. هرگز …. هزاران هزار سال در قرب بارگاهش به عبادت ذاتش زمان پيموده ايم اكنون به كدامين دليل سر بر خاك متعفني فرود آوريم بي آنكه بدانيم از ما چه فزوني دارد كه اينگونه بر ما پيشي گرفته . راوي مرد : و همان هنگام ’ همان هنگام …….. در ميان ما هنگامه أي در گرفت زن3 : بر او سجده خواهيم كرد مرد 4 : آري خلقتش را به سجده ميگيريم شيطان : به طمع كدامين سود اين بي خودي را بر خود مي پذيريد ؟ چگونه به اين راضي مي شويد . هيچ از سر انجام او سراغ داريد ؟ زن 4 : او بر زمين خليفه خواهد شد مرد1 : آواي پرستش معبودمان را در گوشه گوشه هستي بر پا خواهد داشت شيطان : آيا آنچه در آينده أي نزديك به واقعيت خواهد پيوست همان هست كه مي پنداريد ؟ راوي زن : و ما آنروز و آندم در انديشه هايمان آينده زمين اين كره خاكي را سرشار از نور مي ديديم . راوي مرد : زمين آنجا كه در هر گوشه اش خدا گونه أي خاكسار قدم خواهد نهاد و ما هيچ نمي دانستيم شيطان : او گل است . مشتي گل . چگونه سنگيني بار چنين عظمتي را بر دوش تحمل خواهد كرد . همسرايان: يكتاي هستي از روح خود در او خواهد دميد شيطان : روزي خواهد آمد كه از ديدنش سر در آستين بگيريد زن1 : او تبلور اراده است . نزديكترين ما به درگاهش راوي مرد : ( موسيقي خلقت ) و سر انجام چرخه آفرينش به گردش افتاد راوي زن : سكوتي ترسناك همه جا را فرا گرفته بود راوي مرد : آسمان بيكران بود و سفيد ’ نه ماه بود نه ستاره أي راوي زن : نه رنگ بود نه نيرنگي راوي مرد : و ناگهان انسان با كوله باري از خداگونه أي پاك و بي آلايش و پر شور گام به گستره هستي نهاد . ( شيطان از ميان فرشتگان كه سجده كرده اند چند پله بالاميرود و همانجا مي ايستد ) راوي زن : و يكي از ما كه شيطان نام داشت همچنان بر راي خود پابر جا بود و ما كه همه فرشته بوديم و از نور سراپا در انتظار ديدار اشرف مخلوقات در و ديوار هستي را به لرزه در آورده بوديم . راوي مرد : و آنكه با ما بود و نه در ما . شايد چيزي ميدانست كه ما نمي دانستيم و هيچگاه ندانستيم ….. و يا شايد چيزي ميخواست ’ چيزي ميخواست كه ما هنوز …………… ( شيطان روي پلكان سوم با ضجه أي بلند رو به تماشاگران حركت ميكند و سپس بسوي نور مي رود ) شيطان : ( بالاي سكو ) سر انجام او را آفريدي ؟ او را بر ما ترجيح دادي ؟ …… آيا او خواهد توانست چون ما حق عبادت تو را بجا آورد …… ما از چه فرو گذاري كرديم كه او انسان خلا’ آن را پر خواهد كرد ؟ ( رو به تماشاگران ) او در اينجا دوام نخواهد آورد . همسرايان: معجزه خلقت ,……… مخلوق اشرف شيطان : ( خيره به آدم ) آدم …… آدم ……… دوست داري چون آنان به پايت بيفتم وبر دستانت بوسه زنم ؟ آري . چه صحنه با شكوهي . انسان ( بصورت كنايه ) خداگونه أي گلين ………… مخلوق اشرف . اينهمه فرشته ( مكث رو به انسان ) در خواب هم مي ديدي ؟ همسرايان: او انسان است و پيوسته در تكامل . او فقط به خدايي نمي رسد شيطان : نظرت چيست آدم ؟ خودت را لايق اينهمه قصه پردازي ميداني ؟ بشكن اين سكوت را , شهامت داشته باش ( بغض ) ايام به كام حضرت آدم ( خارج ميشود ) همسرايان: آدم خليفه پروردگار ’ حلقه گمشده هستي ’ با تو هستي عظمتي ديگر مي يابد ( بلند ) درود ………… زن1 : فرشتگان هفت آسمان و ملائك همه ملكوت بر خود فخر مي فروشند كه بر آستان تو سر فرود آورند مرد 1 : كه پيش از اين جز بر پروردگار يكتا فرود نياورده بوديم زن 2 :ما به تو ايمان داريم آدم و تو را پاكتر از آنچه آفريده شده أي مي پنداريم مرد 2 : پروردگار ما از خلقت تو بر خود مي بالد زن 3 : و بر ما كه فرشتگان ساليان درگاهش بوده ايم برتري بخشيده مرذ3 : پس بگو آدم ’ بگو آنجه از حقيقت در تو نهفته و آمده أي كه بر ما عرضه كني زن4 : زيبا ترين ملكه آسمان ’ قدرتمندترين آنها ’ عابدترين ’ مقرب ترين آنها مرد4 : همه ما چشم انتظار مشتي گل مانده ايم كه خدايمان از روح خود در او دميد همسرايان: روح پروردگار هفت آسمان . يگانه هستي . ( آدم آرام قدم بر ميدارد و پايين مي آيد – موسيقي – فرشتگان هر جا كه ايستاده اند به سجده مي افتند , آدم آرام در مركز صحنه مي ايستد ) آدم : بار امانتي بر دوش گرفته ام, بسيار سنگين تر از آنچه در تفكرتان پنداشته ايد. آندم كه من رسالت بودنم را پذيرفتم زمين وآسمان رعشه بر اندامشان افتاد و اكنون كه در قرب بارگاه پروردگار مقام يافته ام به تمام انچه بر من عرضه داشته حق پرستش را پاش خواهم داشت. مرد1 : (سر بلند مي كند) پروردگار ما با خلق تو قدرتش را به هستي نمايان كرد. آدم : نيك مي دانم. اكنون بر انم كه اينهمه را پاسخگو با شم زن 1 : تو مي تواني آدم. آدم : ( آرام خيره به جاي دور ) بايد بتوانم همسرايان: دعاي همه فرشتگان بدرقه راهت آدم : ( متفكرانه ) فرشتگان ؟ مرد 2 : آري ما كه در برابر ديدگانت ايستاده ايم آدم : و او كه رفت …… همسرايان : شيطان آدم : شيطان ؟ منظورش از آن سخنان چه بود ؟ زن 2 : عصيان . عصيان بر آفرينش تو مرد 3 : كه او از آتش است و تو از خاك آدم : و سر انجامش زن 3 : همان كه ديدي از جمع ما خارج شد او ديگر در اين مقام جاي ندارد آدم : اما او چيزي گفت …….. از آينده أي هولناك حرف زد ( فرشتگان ساكت به همديگر نگاه ميكنند ) آدم : سخن بگوئيد معني اين سكوت چيست ؟ مرد 4 : ( آرام ) او بر اغواي تو همت گماشته و بر آن سوگند ياد كرده از شر او رها شو كه هستيت را فنا خواهد داد آدم : از سخنان او بر خود لرزيدم زن 4 : نهراس آدم او در آتش حسادت تو سوخت آدم : در گفتارش چيزي نهفته بود . شايد صداقت و نگاهش لبريز از كينه بود كه بر چ چشمانم مي نگريست . راوي زن : و چون ترس بر انسان غالب شد دستگاه خلقت به چرخش در آمد . دستي در كار بود تا آدم . نه انسان را از تنهايي هراس انگيز خويش باز دارد راوي مرد : از آنچه گل از نيمه چپ حضرت آدم بجا مانده بود انساني ديگر شكل گرفت بر همان سرشت . و ما جن و ملك در پيشگاهش همان كرديم كه بر آدم روا داشتيم همسرايان: حوا ’ خليفه پروردگار ’ حلقه گمشده هستي با تو هستي عظمتي ديگر مي يابد (بلند ) درود ( حوا آهسته پايين مي آيد . فرشته ها در سجده ) آدم : ( به صداي قدم ها گوش مي سپارد حوا پشت سر او قرار دارد آدم هنوز او را نمي بيند ) حوا ؟ حوا : آدم اا آدم : حوا اا حوا : چه خلقت غرور انگيزي آدم : آري درست است . غرور انگيز و شادي بخش حوا : ببين آدم فرشتگان را . ببين چگونه سر تعظيم فرو داشته اند آدم : و چه القابي كه يكي پس از ديگري بر ما نام نمي نهند . نهايت سروري است تا آنگاه خداوندگار خدا بر خدايي خويش پا بر جاست ما نيز در اين سرزمين زيبا در شكوه و جلال خواهيم زيست . حوا : سرزمين جاودان ’ بر فراز هفت آسمان . چه غرور انگيز است آدم : و شادي بخش . اما او ………… حوا : او ؟ آدم : در چهره اش كينه بود و در سخنانش انگار سو سو يي از صداقت حوا : ( بطرف آدم ) كه بود ؟ از كجا آمده بود ؟ سخنانش جه بود ؟ همسرايان : شيطان مرد 1 : مقرب ترين ما به يگانه هستي زن 1 : جانش از آتش بود و آتشش شعله هاي عبادت مرد 2 : و اين همه قبل از رستن آدم بود از گل زن 2 : و آنگاه كه آدم سر از گل بر آورد او سر از بندگي بر داشت حوا : به كدامين دليل مرد 3 : اينكه او از آتش بود و او از خاك حوا : و سپس زن 3 : بر فرمان پروردگار تعرض گرد آدم : آري تنها او بر من سجده نكرد و ضجه كرد و ناله كرد مرد 4 : نفرين كرد و از جمع ما رانده شد حوا : پس تيغ مكرش بر ما كاري نيست همسرايان : هست , هست زن 4 : تا آنگاه كه جهان باقي است . مرد 1 : تا خداونگار خدا بر خدايي خويش پا بر جاست زن 1 : شما را رها نخواهد كرد مرد 2 : مگر اينكه بر اغواي تو و فرزندانت دست يابد همسرايان : زينهار انسان كه به طناب او به چاهي فرود آيي آدم و حوا : ( فرياد ) نه ……… رهايمان كنيد ( فرشته ها كنار مي روند ) رهايمان كنيد راوي زن : و ما رهايشان كرديم تا در خلوت خود بمانند و ما هيچگاه از آنچه كه آن روز در آن گوشه بهشت بين آدم و حوا گذشت خبر دار نشديم راوي مرد : و ندانستيم چه بر سرشان رفت كه به يكباره صداي هبوطشان عرش را به لرزه در آورد . در انتظار باشيم تا شايد فرصتي دست دهد تا افسانه هبوطشان را از زبانشان بشنويم آدم : ( حوا را مي كشد و به گوشه أي مي برد ) مي ترسم حوا : من نيز مي ترسم آدم : تا پيش از اينكه بيايي از درد تنهايي رنج مي كشيدم اكنون كه آمده أي از آينده گنگي كه پيش رو داريم ………… از آنچه بر سرمان خواهد رفت ………… حوا : آينده ……… آينده ……… ما كجاي اين بازي نهيب ايستاده ايم آدم : نميدانم ( فرياد ) حوا : پس بگو كداميك بازي خورده ايم ؟ من ’ تو يا او آدم : اين را هم نميدانم ( مكث – آرام ) اما آنجه در آينده أي نزديك روي ميدهد همه را پاسخ خواهد داد حوا : ترس ………… ترس ………… چون آفرينش ازلي در بند بند تنم جاي خوش كرده است . آدم : بگذار جا خوش كند او همزاد ماست چه بخواهي چه نخواهي حوا : چه بخواهي چه نخواهي . از همان اولين فرشته كه بر پايم سچده كرد با خود انديشيدم مگر من از كدام سرشت بر خواسته ام كه اينگونه در نزد اينان كرامت يافته ام . آه اگر اين زندگاني جاودان باشد آدم : ( فرياد ) نيست ……… حوا : نيست ؟ آدم : نيست حوا نيست ( مكث- حوا بهت زده ) ما از گل رسته ايم اينجا كه جز جن و ملك چيزي يافت نمي شود ما به درد و ترس و ظن و گمان آغشته ايم ’ بازي هنوز ادامه دارد حوا : نه ………( آدم بر ميگردد ) مي توانيم بازي را همينجا تمام كنيم آدم : نه …… ما فقط بازي مي كنيم او بازي مي گرداند حوا : مگر نشنيدي ابو البشر ( اداي فرشته ها را در مي آورد ) او آدم است تبلور اراده آدم : منظورت چيست ؟ حوا : اگر در همينجا كه آفريده شده ايم جاودان شويم بازي تمام است آدم : بازي تمام است ؟ بازي را فقط او مي تواند تمام كند حوا : ما از روح او در تن داريم اراده ما از اوست اگر ما تمام كنيم پس او تمام كرده است . ( هر دو از دو طرف مختلف بالاي سكو مي روند – موسيقي دلهره آور و اضطراب – نور قرمز – موسيقي با صداي فرياد دست ها بسوي ميوه دراز مي شود – پرده سفيد كنار ميرودو ميوه كنده مي شود – صداي خنده مهيب – نور فلاشر – فرشته ها بر سر و سينه مي كوبند نور روشن مي شود ) همسرايان : وشام بود و صبح مرد1 : خدا گفت روشنايي شود و روشنايي شد زن 1 : و خدا روشنايي را از تاريكي جدا كرد مرد 2 : و خدا روشنايي را روز زن2 : و تاريكي راشب قرار داد همسرايان : وشام بود و صبح مرد 3 : و خدا آبها را از هم جدا كرد و فلك را آسمان قرار داد زن 3 : و خدا گفت آبها در يك جا جمع شوند و خشكي ظاهر گردد مرد 4 : و خدا اجتماع آبها را دريا زن 4 : و خشكي را زمين قرار داد همسرايان : و شام بود و صبح مرد 1 : و خدا گفت زمين نباتات بروياند زن 1 : علفي كه دانه بياورد مرد 2 : و درختي كه ميوه بار دهد زن 2 : و زمين پر از درختان گوناگون شد همسرايان :؛ و شام بود و صبح مرد 3 : و خدا گفت نيرها در آسمان باشد براي آيات فصلها روزها و سالها زن 3 : و خدا دو نير بزرگ ساخت نير اعظم را براي سلطنت روزگار مرد 4 : و نير اكبر را براي سلطنت شب همسرايان : ( بر ميگردند طرف تماشاگران ) و شام بود و صبح مرد 1 : و خدا گفت آبها از انبوه جانداران پر شود زن 1 : و پرندگان در آسمان پرواز كنند مرد 2 :و زمين جانوران را از خود آنها بوجود آورد زن 2 : و زمين پر از جانوران گو ناگون شد همسرايان : وشام بود و صبح راوي مرد : و اين بود كه اسمان بال باران گشت راوي زن : و زمين پر از ترانه و گندم شد راوي مرد : و عطر ياس بر سرتا سر جهان پاشيده شد راوي زن : تمام آينه ها رنگ آب ديدند و كوههاي بلند پر از آيات شد راوي مرد : و حيات رونق گرفت راوي زن : اما ديري نگذشت ( نور خاموش و سپس روشن مي شود ) (فرشته ها در حالتي خاص پشت به تماشاگران دارند شايد هم خوابند آدم و حوا كه حالا پير شده اند با چهره أي شكسته , غبار گرفته و پير و شيطان نيز با لباسهاي مندرس و آلوده و سر و صورتي آشفته . آدم و حوا آرام كشان كشان خسته وارد مي شوند و روي نيمكت وسط صحنه مي نشينند تا استراحت كرده و نفسي تازه كنند و در اين هنگام يكي از آنان متوجه ورود آدم و حوا مي شود بلند مي شود و جا مي خورد چند قدم تا پايين سكو مي آيد و به سر و رويشان نگاه ميكند ) فرشته مرد : ( آرام ) آدم ؟ ( به حوا نگاه ميكند ) حوا ؟ ( بلند تر ) آدم … حوا … ( عقب عقب مي رود بلند تر ) آدم …… حوا …… ( رو به فرشته ها با فرياد ) آدم ……… حوا ……… ( همه نگاهش ميكنند ) مرد 1 : چه ميگويي ؟ ( خيلي آرام ) چرا پريشاني ؟ فرشته مرد : قسم مي خورم ……… قسم مي خورم . ذره أي ترديد ندارم ( همسرايان به همديگر نگاه ميكنند و يكبار به دور نيمكت مي چرخند و به بالاي سكو مي روند) زن 1 : سخنش راست است فرشته زن : خود شانند آن يكي كه آنسو نشسته حواست و آن ديگري آدم مرد 2 : اما چه فرسوده و شكسته شده اند . زن 2 : غبار سنگيني تن و سر و چهره اشان را پوشانده مرد 3 : آخرين بار كه ديديمشان در هياتي زيبا بودند و پاك فرشته مرد : اكنون 1385 سال خورشيدي از هجرت آخرين پيامبر از سلسله فرزندان او ميگذرد همسرايان : 1385 سال فرشته مرد : آري …… ( مكث ) اين راز ساليان عمر است كه بر رخساره اشان جاخوش كرده زن 3 : آخرين سخناني كه با او گفتيم را بياد مي آوريد ؟ قبل از هبوط مرد 1 : فرياد كشيديم آدم زينهار انسان كه از طناب او به چاهي فرود آيي مرد 4 : و هر دوشان …. هر دوشان نهيبمان زدند كه رهايمان كنيد زن 1 : و رهايشان كرديم . ولي اكنون چه ؟ مرد 2 : باز مي توانند با ما سخن بگويند و يا صدايمان را بشنوند ( همه به همديگر نگاه ميكنند ) مرد3 : نامشان را صدا كنيم همسرايان: آدم حوا ( آدم و حوا از روي نيمكت سر بر مي دارند به همديگر نگاه ميكنند ) آدم : شنيدي ؟ حوا : ما را صدا كردند هر دومان را آدم : ه……. بنام صدا كردند ……… نام هر دومان را مي دانستند حوا : صدا از كجا بود آدم ؟ چه جوري ما را شناختن ؟ ( هر دو بر عكس هم به گوشه هاي سن ميروند ) آدم : هر چي بود نزديك بود …… آشنا بود همسرايان : ما اينجاييم . ( آدم و حوا به هم نگاه ميكنند شوكه شده اند ) آدم : شما …… شما از كجا اومدين ….. اسم هامونو از كجا بلدين حوا : اينجا هيچكي مارو به اين اسمها نمي شناسد اين اولين باره بعد از يه عمر كه ما را به اين اسم صدا مي زنند . آدم : حوا راست ميگه …… حرف بزنيد شما با كي هستيد ؟ همسرايان : فرشتگان هفت آسمان و ملائك همه ملكوت . زن 3 : بياد آوريد ما را كه با حرص و ولع بر پايتان سجده كرديم و درود فرستاديم ( آدم وحوا مينشينند و همسرايان آرام آرام پايين مي آيند ) حوا : خيلي وقت بود كه اينجوري صدامون نزده بودن مگه نه ؟ هي هر روز ميگفتي حوا يعني ديگه هيچكي ما رو نمي شناسه هيچكي آدم : بعد تو مي گفتي هيچكي …… هيچكي آدم چقدر عجيبه آدم ميون بچه هاش غريب باشه . اين درديه كه توي تموم عمر زمين فقط من وتو بهش رسيديم و با تموم وجود گمش كرديم . اينا را تو گفتي حوا …… ولي حالا ببين ….. ببين اونقدر هاهم كه فكر مي كرديم غريب و تنها نيستيم . حوا : چه فايده آدم و اونا كه بچه هامون نميشن . بچه آدم خودش باشه يه مزه ديگه داره ( يكي از فرشته تا پشت سرشان پايين آمده ) زن 1 : خسته أي حوا و تو هم آدم . اينها را چشمهايتان مي گويند آدم : شايد م . همه اش مال ترافيكه درست يه ساعت تو خيابونا الاف شديم . ماشينها ديگه حاضر نيستن يه خورده هم از سرعتشون كم كنن تا يه پيرمرد و يه پير زن بتونن از بينشون رد شن. فرشته مرد : پيرزن و پير مرد . تو خودت خود را پيرمرد و پيرزن خطاب كردي فرشته زن : درست شنيدي مگر آنگاه كه بنام صدايشان كرديم چگونه به تعجب سر بر گرداندند . ( آدم و حوا بالاي سكو مي روند ) مرد1 : همين ……… فكر كردين با رفتن شما همه چيز تموم شد ؟ فرشته مرد : ( آرام ) صداي هبوطتان تنمان را لرزاند بر سر و سينه زديم و گريستيم و آنچه در پيشگاهتان كرديم افسوس خورديم و بر ندامت خود گريستيم فرشته زن : نه نپنداريد كه اين پايان كار بود شما كه رفتيد شيطان آمد با كوله باري از كينه و طعنه و فرياد و سرزنش . ( شيطان روي نيمكت مي نشيند ) شيطان : حالا چه وقته غصه خوردنه فرشته هاي مهربون ………. شده ديگه (خنده) آن خدا گونه خاكسار كه تبلور اراده بود و مي خواست نداي پرستش معبودمان را در گوشه گوشه هستي بر پا دارد …… اكنون روي زمين بچه هاش مثل سگ و گربه به جون هم افتادن البته من بازم ميگم اراده است اما دوستان قصه كه فقط همين نيست شاهنامه آخرش خوشه. ما كه اين وسط سوختييم و از بازي رفتيم ولي دلم به حال اين زمين بي زبون مي سوزه كه مجبوره يه عمر تموم هي هق بزنه . هي هق بزنه اما سر گيجه اش تموم نميشه كه نميشه ( نور معمولي ) زن 1 : ما هر روز زير تازيانه هاي گفتارش چون غرور تو شكستيم و هيچ نگفتيم آدم : ( آرام پايين مي آ يد ) ميگي بايدچكار ميكرديم كه نكرديم ؟ وقتي به زمين فرود اومدم ……… حرف قديمهاست , اينجا هيچي نبود نه برج و بارويي نه خيابون – كشي ……. بيابون بود و برهوت . نشستم چهل روز تموم هاي هاي گريه كردم حوا : راست ميگه . دوتائيمون گريه كرديم ولي ديگه فايده نداشت كاري بود كه شده بود آدم و حوا : (ضجه ) نه………… همسرايان : هنگامه بزرگ …… گام اول . خطاي اول ( نور صحنه فضاي گذشته را تداعي ميكند موسيقي دلنشين بر صحنه حاكم است و صحنه با نورهاي متنوع و شاداب روشن ميگردد – صداي جويبار ’ پرندگان صداي دل انگيزي را براي تماشاگر تداعي ميكند در انتهاي صحنه درختي است آدم و حوا بسوي درخت حركت ميكنند و سپس مي ايستند و به تماشاگران نگاه ميكنند دوباره حركت ميكنند و اينبار ميوه را مي چينند – صداي خنده شيطان و پژواك آن در صحنه . همسرايان هر كدام به گوشه أي پرتاب مي شوند آدم و حوا سرگردان در ميان آنها حركت ميكنند و با هر حركت آنها صداي تك ضربه أي بگوش ميرسد ادم و حوا در عمق صحنه به عبادت مشغول مي شوند ) آدم : ( آهسته و دروني ) درست يادم نمياد اما از وقتي كه من و حوا خلق شده بوديم شش هفت ساعت بيشتر نگذشته بود حوا : يه ترس خيلي عجيب سر تا پامونو فلج كرده بود …… نكنه هميشه اينجوري نباشه آخه اونجوري خيلي كيف داشت …… همه چي دلخواه بود آدم : بعد من و اون يعني من و حوا فكر كرديم بايد يه جوري هر جوري . تا هميشه اونجا موندني بشيم شيطان : ( از بالا ) من راهشو بلدم آدم حوا : ها ؟ تو ………… آدم : ( ذوق زده ) حوا …… اين همونه حوا ….. شيطان كه مي گفتم اينه ( حوا و آدم را به گوشه أي مي كشاند ) حوا : اين …… شيطونه رو ميگم . چرا مث بقيه سجده نمي كنه …… ه … آدم : نه بابا اين كه مث اونا نيست . كله اش پره … مخه اصلا . همه چي رو مي دونه حوا : اه…..؟ آدم و حوا : راهشو بلدين ؟ شيطان : ( شروع به پايين آمدن ميكند ) اينو كه يه بار گفتم . اما اگه بخوايد مي تونم به شما هم بگم . مي تونم هم نگم . آدم : اگه بگيد ما رو يه عمر شرمنده كرديد . حوا : لطف ميكنيد شيطان : اونجا آخر همين راه . كنار چشمه بزرگ دو تا درخت خيلي بزرگ سر پا ايستاده درختهاي خيلي سبز و قشنگ ميوه دار , ميوه هاي سرخ و شيرين آدم : آبدار و خوش رنگ حوا : شيرين و فراوون شيطان : درسته آدم و حوا : قدغنه شيطان : ( مي خندد ) كي اينو گفته ؟ آدم : فرقي نميكنه …… ولي قدغنه شيطان : ولي هر كي گفته خواسته كه شما نخوريد تا بلكه اينجا موندني نشيد . من خودم روز اولي كه اومدم از همون درخت خوردم ……… ( آدم و حوا به همديگر نگاه ميكنند مرموزانه بطرف درخت ميروند و ميوه را مي چينند فرشتگان از پايين فرياد ميكشند ) همسرايان : نه . ( روي زمين مي افتند ) همسرايان : ( سر از خاك بر ميدارند و فرم ميگيرند ) بهوش باش انسان , بهوش باش و مخواب كه بهشت است و جهنم و برزخي كه تو را غرق در نور مي كند زنان : بهشت سايه آدميزاد است تخيلي كه در آسمان نمي گنجد مردان : جهنم آينه كارهاي زشت شماست نهايت رنج است ( مي افتند ) ( نور صحنه معمولي ميشود ) حوا : آره …… ميدونيد از وقتي كه منو اون يعني آدم مرد 2 : ( از بالا . فرياد ) دست نگهدار حوا . دست نگهدار ( آرام پايين مي آيد ) بگذار ما بقي بازي را ما روايت كنيم آدم و حوا : ( ضجه ) بازي ؟ آدم : نفرين بر هر چه بازيست حوا : نفرين . نفرين . ديگه نمي خوام حتي اسمشو . حتي اسمشو بشنوم همسرايان : دروغ ميگوييد مرد 3 : بازي دهشتناك شما هنوز هم بر اين سرزمين ادامه دارد آنوقت آن را نفرين ميكنيد. دروغ ميگوييد هر دو تان آدم : ( با بغض ) كسي از دلم چه خبر داره حتما اون بالا نشستيد و فكر ميكنيد ما اينجا داريم از خوشي بال بال مي زنيم ( فرياد ) نه ( به سرفه مي افتد ) ببين ….. ببين آسم دارم تنگي نفس زندگي ديگه الا، يه عمره كه عليلم حوا : وقتي صدامون كردين خوشحال شديم با خودمون گفتيم آهاي خدا بالاخره تو اين دنياي به اين بزرگي يكي هم پيدا ميشه يه سراغي از ما بگيره ……. حداقل احوال مونو بپرسه تا نگو بازم زديم به سنگ اا. كه شما هم مي خواين مثل بقيه نمك به زخمون بپاشين . فرشته زن : ( جلوي نيمكت رو به روي آدم )اما تو آندم كه سر مست از غرور و سروري بر فراز هفت آسمان چون خدا گونه أي در ميان تقدس ما مي زيستي فرشته مرد : و آندم كه دور از چشمان ما كه هنوز از فرط شوق سر از سجده بر نداشته بوديم در ميان با غها گشتيد و گشتيد و از همان درخت درست از همان درخت كه نمي بايست مي خورديد بر گرفتيد و خورديد و خورديد و خورديد فرشته زن : ( آرام ) تو آندم در آن شوم وقت نا ميمون هيچ به آنهمه طعنه و كنايه ما به شيطان انديشيدي كه فردا و فرداها از سرزنشهاي شيطان بر ما چه خواهد رفت شيطان : درسته . كاريه كه شده بوذ ( رو به فرشته ها ) اما حالا بازم خوب گوش كنيد ( رو به آدم و حوا ) آقا و خانوم هيچ ميل دارن براي ما كه از هيچي خبر نداريم توضيح بدين كه اون پارچه سياه كه به بازوها شون بسته است .براي چه بسته است ؟ همسرايان: ( نعره زنان بالاي سكو ميرود ) گام دوم ……… خطاي دوم ( صداي رعد و برق اضطراب عجيبي در صحنه حاكم است همه در ترس بسر مي برند هابيل خسته و نفس زنان وارد مي شود و در پي او قابيل وارد مي شود قابيل دستانش بالا ميرود و سپس در چشمان هابيل نگاه ميكنند و سرانجام قابيل ديوانه وار سنگي را بر سر هابيل ميزندو اين عمل را چندين بار تكرار ميكند هابيل فرو مي افتد و همزمان با افتادن هابيل حوا و ديگران شيون ميكنند آدم بر ميخيزد گاهي مي خندد و گاهي ميگريد و سپس ديگران چون گرگهاي گرسنه به همديگر حمله ميكنند ) ( نور به زمان اصلي بر ميگردد ) آدم : من ديگه حافظه ام مثل اون روزها نيست … اما يادمه خدا دو تا بچه سالم و تندرست بهمون داده بود دو تا شون بزرگ شده بودن و قد كشيده بودن و قضيه از اونجا شروع شد كه دو تا فرشته براي اونا فرستاده شد حوا : دستور اومد هر كس مهريه بهتري بياره اون فرشته خوشگله مال اونه قابيل پسرم زمين داشت و گندم مي كاشت حيونكي يه گوني از گندمهايش در كول زد و آورد آدم : هابيل هم هي يه چند تا گوسفند داشت . اونم يكي از گوسفندهاشو آورد . زد و مهريه هابيل قبول شد و طبق قرار اون خوشگله شد سهم هابيل . حوا : قابيل هم نتونست ببينه . طاقت نياورد . آخه اونم حق داشت آدم : تا يه روز غروب كه بجه ها هيچكدام بر نگشته بودن خونه . خبر آوردن كه هابيل مرده حوا : كشته شده . مي گفتن قابيل اونو كشته حتي بخاطر كينه اون فرشته أي بوده كه از آسمون اومده بود آدم : بيچاره هابيل جوون مرگ شد قابيل هم سر گذاشت به بيابون و ديگه پيداش نشد. ( نور معمولي ) زن 2 : نفرين به تو آدم . نفرين به تو كه تموم پاكيت را همان دم اول فروختي آدم : فكر ميكنيد اگه هابيل هم بود اين كار را نميكرد چرا ميكرد هر كس ديگرهم بود اين كار را ميكرد حوا : اگه ما هيچوقت بچه دار نميشديم حالا حال روز زندگي اين بدبختها ( رو به تماشاگران) به اينجا نمي رسيد . چرا كسي اعلام نميكنه . بگيد ديگه. همسرايان: گام سوم …….. خطاي سوم مرد 3 : از آن حادثه شوم سالهاي سال گذشته پس چرا پارچه سياه را از بازويتان نگشوده ايد شيطان : گام پشت گام ……… خطا پشت خطا ( همه خسته و نالان از جدال روي زمين دراز كشيده اند و در عمق صحنه اسلايدي از جنگهاي مختلف , گرسنگان آفريقا ديده مي شود و اين اسلايدها پي در پي عوض مي شوند آدم و حوا كه گويي از اين صحنه ها شرم دارند با سرعت به عمق صحنه ميروند طوفان شروع ميشود دستها كشيده مي شود تا به همديگر برسد . زمين خوردنهاي مكرر و برخواستن پي در پي . فريادهاي نامفهوم يكي به عمق صحنه پرتاب مي شود و يكي با چنگ و دندان زمين را گرفته آدم در مقابل طوفان مقاومت ميكند و بدنبال حوا ميگردد ) مرد 1 : جنگ …… زن 1 : جنايت …… مرد2 : جهل ……. زن2 :ناداني…… مرد3 : برادر كشي …….. زن 3 : خون…….. مرد4 : جنون …….. زن 4 : بت پرستي همسرايان : سكوت كافي بود ( صداي طبل ) خدا به خشم آمد ( روي سكو مي افتند ) ( نور عوض ميشود ) شيطان : كم كم بچه هاي زياد دور و برشون رو پر كردن بچه ها زياد شدن و هي زياد تا يه روز ديگه يادشون از بابا بزرگ و مادر بزرگ فراموش شد آدم موند و خودش و يه دنيا بچه كوچك و بزرگ كه بعضي هاشون اسم آدم و حوا را هم نشنيده بودن گاهي وقتا كه بين بچه ها نزاع در ميگرفت اونوقت گندش در مي اومد خدا پيامبر فرستاد ولي پيامبران هم از دست بچه هاي آدم جون سالم بدر نبردن. ( نور عوض ميشود ) آدم : ( اشاره به پارچه سياه ) هر وقت خواستم اينو از دستم جدا كنم درد پشت درد به سراغمون مي اومد حوا : اين درست همون سياه هابيل كه هنوز باز نشده همسرايان : و باز نخواهد شد آدم و حوا : ها ……… ؟ باز نخواهد شد مرد4 : آري چون فرزانت فرصت به شما نخواهند داد آدم و حوا : فرزندانمان فرصت به ما نخواهند داد ( هر دو از سن پايين ميروند و تا چند قدم بهت زده درون تماشاگران مي شوند ) زن 4 : در چاهي افتاديد كه خودتان ريسمانش را بافتيد ( آدم و حوا همانجا وسط تماشاگران روي زمين مي نشينند و گريه ميكنند ) شيطان : ( گوشه سن نمايش مي نشيند ) آره خيلي سخته ……… از آونجا رونده اينجا مونده . ديگه نه رراه پيش داري نه راه پس . مث يه دومينوي واقعي دكمه اول را زده أي و حالا هي همينطور رو سر هم خراب ميشن آدم : ( سرفه ميكند ) كاش همچي تموم ميشد . كاش بچه أي از بچه هاي ما روي اين خاك پا نمي گرفت تا. همين جا هم خيلي زيادي اومديم حوا : ما بايد تموم اين راهو برگرديم ………. مي دونيد چه سخته مرد 1 : ( از بالا ) بيا به حال بشر هاي هاي گريه كنيم زن 1 : تو بشر بجرم انسان بودن بايد بروي . هيچگاه توان ايستادن را نخواهي داشت زمان همچنان به پيش مي تازد مرد فرشته : و تو آدم و تو حوا هيچ وقت پشت سرت را ننگر كه وقت تنگ است . بشر درون باتلاقهاي اين خاك دست و پا مي زند پس تو چه آموختي به فرزندانت به اميد اين طناب به حال خويش رهايشان كردي . حرف بزن (آدم سرفه ميكند ) حوا : اون مريضه ……… تنگي نفس داره . دست از سرمون بردارين . از جونمون چي مي خواين ؟ همسرايان : تاوان اعتماد به شما مرد 1 : تاوان انساني كه در دست شما و فرزندانتان به صليب كشانده شد آدم : بگريزيم از اين بازي هولناك كه هر لحظه بزرگتر مي شود . بزرگتر مي شود حوا : بگريزيم ؟ به كجا بگريزيم آدم :بگريزيم حوا …….. بگريزيم ……. از همديگر بگريزيم… از آنها … از او …. از فرزندانمان ( از بين تماشاگران بسوي بيرون حركت ميكنند ) شيطان : ( پوزخند ) زمين اين بازي بزرگتر از اين است كه پنداشته ايد . به هر كجا كه برويد درون بازي ايستاده ايد ….. بايد آنرا تمام كرد ( همسرايان همه جلو سن ايستاده اند و به تماشاگران دست تكان ميدهند ) فرشته مرد : ( بلند ) خداحافظ فرشته زن : خداحافظ انسان همسرايان : خداحافظ خداداد رضايي پايان 
| قالب وبلاگ : قالب وبلاگ |
درباره سايت
وب لاگ تخصصی تئاتر
کارشناسی ارشد ادبیات نمایشی
منوی سايت
پيوند های روزانه
آرشيو سايت
پيوند ها
طراح قالب
امكانات سايت